Hoofdpagina
Wijn maken
Wijn drinken
Druiven
Reizen
Boeken
Forum
Zoeken
Meewerken

bNamed.net:
Alle internationale domeinnamen onder één dak


Nieuw:

Boeken
-
Gistingsbeheerder


bNamed  
E-mail
Mail
Print
Print
Zeemanskerkhof in Gruissan

Gruissan is een oud, maar springlevend badstadje in de buurt van Narbonne, aan de kust van de golfe du Lion. Als jachthaven fungeert het zowat als centrum van de sportvisserij op tonijn en ook het windsurfen tiert er welig. De clubs worden er vooral bevolkt door kapitaalkrachtige burgers uit Toulouse en omgeving, die een boot hebben liggen in Gruissan. Dat ze de Languedoc-kust verkiezen boven die van de Golf Van Biskaje heeft niet alleen met het klimaat te maken, maar ook met de eeuwenoude naijver tussen Toulouse en Bordeaux.
Gruissan dateert uit de Romeinse periode en dankt z'n naam aan de Romeinse ambtenaar Grussius. Het oude dorp ligt in een kring rond een middeleeuws kasteeltje. De naam van het stadje is verbonden met die van de legendarische piraat Barberousse (Roodbaard). Het moderne Gruissan en de nieuwe plezierhaven liggen vlakbij. De bekendste twintigste-eeuwse figuur in heel Gruissan is kapitein Jean Carbonel, de deken van de plaatselijke redders. Bijna 1.600 keer is hij uitgevaren om hulp te bieden. Daarbij slaagden hij en zijn medewerkers erin niet minder dan 240 mensenlevens te redden. Jean Carbonel is enkele jaren geleden gepensioneerd. Maar aan de wal blijkt hij een uitstekende gids om enkele verrassende dingen te ontdekken.

Notre Dame des Auzils
Op sommige plaatsen is de kuststrook slechts enkele honderden meters breed. Daarachter rijst meteen het Massif de la Clape op, een dicht bebost rotsig kustgebergte, waarop ook verschillende wijndomeinen uitgebouwd zijn. Een van de plaatselijke wijnen, "Maître … bord", is naar Carbonel vernoemd. Door het bos, dat grotendeels uit naaldbomen bestaat, leidt een lange, steile en kronkelige weg naar de kapel van Notre Dame des Auzils, Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand. De kapel, die in haar huidige vorm uit 1635 dateert, is gevuld met ex-voto's van veilige thuiskomsten na grote problemen op zee: stormweer, schipbreuk, ... Sommige stukken dateren al van het begin van vorige eeuw. Het gaat om schilderijtjes, scheepjes in glazen flessen, lievevrouwebeeldjes, scheepsmodellen, reddingsboeien, paternosters, teksten van gelegenheidsgebeden en dies meer. Sommige afbeeldingen zijn het werk van bescheiden amateurs, maar voor andere werden gereputeerde kunstenaars aangetrokken. De collectie wordt dan ook beschermd als "historisch monument". Zo'n bescherming blijft in veel gevallen net als in ons land een papieren zaak. In juli 1967 gingen dieven er met een vijftigtal ex-voto's vandoor. Een ervan werd een kwart eeuw later teruggevonden, in een klein antiekwinkeltje in Aix-en-Provence. De officiële bescherming biedt wel één voordeel: voor het dossier wordt een uitgebreide verzameling foto's gemaakt. Dank zij die foto's bleek het mogelijk de verdwenen kunstwerkjes te vervangen door hun in trompe-l'oeil op de muren geschilderde afbeeldingen. Bezoekers uit Gruissan en uit de rest van Frankrijk zorgden voor andere scheepsmodellen, niet noodzakelijk met een tragische voorgeschiedenis, om "Onze-Lieve-Vrouw haar gestolen schatten terug te geven."
Elk jaar trekken de zeevaarders, oud-zeevaarders en redders van Gruissan op tweede Paasdag en tweede Pinksterdag in een grote processie naar de hooggelegen kapel. Op die plaats bevond zich al in 1248 een bedehuis, maar vermoedelijk gaat haar geschiedenis nog verder terug. In de buurt ligt de oude Romeinse weg naar Narbonne, in die tijd één van de belangrijke steden van het Franse zuiden. De weg naar de kapel oogt somber. Dat heeft niets te maken met de ruïnes van de oude kluizenaarswoning of met het dichte, donkere bos. Want hier staan, soms in elkaars buurt, soms tientallen meters van elkaar verwijderd, de herdenkingstekens voor degenen die niet terugkeerden vanop zee en in het beste geval een zeemansgraf kregen. Er staan al 28 kenotafen (lege graven), waarvan het oudste dateert van 1844. "Alleen zeevaarders uit Gruissan zelf kunnen zo'n monument krijgen," vertelt Carbonel trots. Toen hij nog actief was op zee, was hem al een plaatsje toegewezen, voor het geval dat... Sommigen van zijn voorouders kregen al een gedenkteken op La Clape. Heel wat stoere zeevaarders kropen langs deze grintweg op hun knieën naar boven om de bescherming van Onze-Lieve-Vrouw af te smeken. Die traditie wordt al lang niet meer in ere gehouden. Vanuit het mondaine badstadje gezien is de zee niet langer de plaats waar het onheil elk ogenblik kan opduiken, maar een gigantisch pretpark.

Koen Mortelmans

Zie ook...
Aude - Reizen - Hoofdpagina
  Webontwerp door bIM